sürükleniyorum birşeylere
tanımsız ama sıkıntıdan farklı
hatırlamak gibi
dehlizlerin içinde
dehlizlerin içinde
gözlerimi daha sıkı yumuyorum
görmediğimi düşündüğüm herşey
şimdi bana "uykunun sırası değil" diyor
göz kapaklarımdalar
göz kapaklarımdalar
sanki benimle oynuyorlar
hani tek işi büyümek olan
henüz saf çocuklar gibi
olur da uyursam eğer
olur da uyursam eğer
bozuluyor, küsüyorlar
yine de arayı fazla açmazlar
yalnızlık ne zaman sadece
birimizin zoru oldu ki zaten?
No comments:
Post a Comment